Psiloritis Caves > Spilios Kamilari

ΣΠΗΛΙΟΣ ΚΑΜΗΛΑΡΗ

(missing english version)
Ονομασία: Σπήλιος Καμηλάρη (Πλατ./ντ.)
Είδος καρστικής μορφής: Σπήλαιο
Τόπος
Νομός: Ηρακλείου
Δήμος: Τυλίσσου
Χωριό: Τύλισσος
Ορεινό συγκρότημα: Ψηλορείτης
Τοποθεσία: Καμηλάρης
Υψόμετρο: 267μ.

Σπηλαιογραφία
Διαστάσεις: Συνολικό μήκος διαδρομών 200μ. Βάθος 38μ.
Στοιχεία εισόδου: Πόρος ημικυκλικής διατομής, ύψους 4,5μ. και πλάτους περίπου 10μ.
Περιγραφή: Από τα πιο εύκολα προσβάσιμα σπήλαια της ευρύτερης περιοχής του Ψηλορείτη. Βρίσκεται μόλις 200μ. από την παλιά εθνική οδό Ηρακλείου-Ρεθύμνου και μεγάλο τμήμα του περνάει ακριβώς κάτω από αυτή. Είναι πολύ εντυπωσιακό σπήλαιο λόγω των μεγάλων διαστάσεων των αιθουσών του. Η πρώτη (περίπου 35μ. σε μήκος) χρησιμοποιείται από ντόπιους κτηνοτρόφους οι οποίοι και έχτισαν πρόχειρη λιθοδομή εντός αυτής. Η οροφή της είναι μαυρισμένη από αιθάλη. Το πέρασμα από την πρώτη στη δεύτερη αίθουσα, που είναι και η μεγαλύτερη, γίνεται με βοηθητικό σκοινί 5μ. λόγω της απότομης κλίσης. Η δεύτερη αίθουσα έχει μήκος περίπου 5μ., πλάτος 20μ. και ύψος 15μ. και διαθέτει εντυπωσιακό και ογκώδη σπηλαιοδιάκοσμο. Ανάμεσα στις δύο αίθουσες σχηματίζεται χωριστός ανηφορικός θάλαμος όπου συγκεντρώνεται αποικία νυχτερίδων. Λιθωματικός διάκοσμος: Πλούσιος και ογκώδης σπηλαιοδιάκοσμος τύπων ρευματόλιθων, σταλακτιτών και σταλαγμιτών, κοραλοειδών, κολόνων, μικρο-λιθωματικών λεκανών. Συγκεντρώνεται κυρίως στην τελευταία αίθουσα.

Γεωλογία
Σχηματισμός / προέλευση: Η είσοδος του σπηλαίου είναι διανοιγμένη σε μικρού πάχους ιζήματα του Μειοκαίνου. Ο κύριος κορμός του είναι σχηματισμένος σε ασβεστόλιθους της Τρίπολης μέχρι το σημείο όπου συναντούν την ενότητα των αδιαπέρατων φυλλιτών, όπου και σταματάει η εξέλιξη του σπηλαίου. Σημάδια παλαιότερων ροών νερού συνηγορούν στο ότι σε παλαιότερες εποχές αποτελούσε τμήμα υπόγειου ποταμού, πιθανά συνδεόμενου με τις πηγές του Αλμυρού. Στοιχεία υδρολογίας: Παρατηρείται μικρή σταγονορροή την περίοδο των βροχοπτώσεων.

Ανθρωπολογικά στοιχεία
Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες, το σπήλαιο πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε ως τόπος λατρείας κατά την υπομινωική περίοδο (1100 π.Χ.) μέχρι και τη Ρωμαϊκή (69-395 μ.Χ.). Μέσα σε αυτό βρέθηκαν όστρακα υπομινωικά, πρωτογεωμετρικά, γεωμετρικά και πιθανώς ρωμαϊκά, ίσως μάλιστα να ήταν τόπος λατρείας «κουροτρόφου θεότητας»(+), κάτι που οδήγησε εδώ αργότερα λαθρανασκαφείς. Το «Καμηλάρη», και ιδιαίτερα την πρώτη του αίθουσα/θάλαμο, χρησιμοποιούσαν ανέκαθεν κτηνοτρόφοι της περιοχής για την προφύλαξη των ζώων τους.

Ιστορικό εξερεύνησης
Ήταν πάντα γνωστό στους ντόπιους της περιοχής. Εξερευνήθηκε και χαρτογραφήθηκε το 1952 από σπηλαιολογική ομάδα του τμήματος Αθηνών του Ε.Ο.Σ., κατόπιν εγγράφου της Γενικής Διοίκησης Κρήτης. Το 1955 εξερευνήθηκε από τον Σουηδό βιοσπηλαιολόγο Knut Lindberg και αργότερα από τον Paul Faure5. Ο Ε. Πλατάκης το συμπεριέλαβε στο έργο του «Σπήλαια και άλλαι καρστικαί μορφαί της Κρήτης» με κωδικό 620.



(+) Κουροτρόφος θεότητα: η θεά που μεγαλώνει στην αγκαλιά της τον Κούρο, υπονοώντας κατά πάσα πιθανότητα τον Δία (Πλατάκης, Ε., 1973: Δ.Κ. 620: 13-21). 5 Πλατάκης, Ε., 1973: Δ.Κ. 620: 13-21.
 
 
Copyright © Σπηλαιολογικός Όμιλος Κρήτης, ΛΑΒΡΥΣ, Ηράκλειο 2008
design and development: magnetism.gr