Psiloritis Caves > Chainospilios

ΧΑΪΝΟΣΠΗΛΙΟΣ

(missing english version)
Ονομασία: Χαϊνόσπηλιος ή Μαρμαρόσπηλιος (Πλατ./ντ.)
Είδος καρστικής μορφής: Σπήλαιο
Νομός: Ρεθύμνου
Δήμος: Τυλίσσου
Χωριό: Καμαράκι
Ορεινό συγκρότημα: Ψηλορείτης
Τοποθεσία: Ασφένταμος - Κεφάλι
Υψόμετρο: 539μ.

Σπηλαιογραφία
Διαστάσεις: Συνολικό μήκος διαδρομών 350μ.
Στοιχεία εισόδου: Πόρος ημικυκλικής διατομής, ύψους 2,8μ. και πλάτους ενός μέτρου.
Περιγραφή: Από τα πιο γνωστά και όμορφα σπήλαια της περιοχής του Ψηλορείτη. Τα στενά περάσματα που δημιουργούνται αμέσως μετά την είσοδο, οδηγούν σε δύο διαδοχικές μεγάλες αίθουσες και σε άλλες μικρότερες παραπλεύρως αυτών. Στο τέρμα της δεύτερης αίθουσας δημιουργείται απότομο κατηφορικό πέρασμα μήκους 30 περίπου μέτρων, που κλείνει ερμητικά. Από τη μορφολογία των αιθουσών και τους σχηματισμούς της οροφής τύπου χυτρών και σπογκωδών δομών προκύπτει ότι το σπήλαιο ήταν τμήμα κοίτης παλαιού υπόγειου ποταμού.
Λιθωματικός διάκοσμος: Πλουσιότατος, ιδιαίτερα εντυπωσιακός και ογκώδης σπηλαιοδιάκοσμος τύπου σταλακτιτών, σταλαγμιτών, κολόνων, ρευματόλιθων κ.ά.
Γεωλογία
Σχηματισμός / προέλευση: Αναπτύσσεται σε Νεογενή Λατυποπαγή ασβεστόλιθο πάνω στην επαφή του με τα υποκείμενα πετρώματα των οφιόλιθων. Είναι ένα σπήλαιο επαφής με τη μορφή αγωγού.
Στοιχεία υδρολογίας: Μικρή σταγονορροή εξαρτώμενη από την εποχή. Υπάρχουν πολύ μικρές συγκεντρώσεις νερού σε μικρές κοιλότητες σε διάφορα σημεία.

Ανθρωπολογικά στοιχεία
Υπήρξε καταφύγιο και ορμητήριο του Καπετάν Παλμέτη και των υπ' αυτόν Χαΐνηδων. Ως καταφύγιο λειτούργησε και για τους κατοίκους της περιοχής επί τουρκοκρατίας. Διασώζεται η ιστορία ότι κάποιος ιερέας από τον Καμαριώτη μαρτύρησε το καταφύγιο στους Τούρκους. Αυτοί άνοιξαν τρύπα στην οροφή και έβαλαν φωτιά, αλλά οι κάτοικοι προχώρησαν στο βάθος του σπηλαίου και δεν τους έφτασε ο καπνός(+). Παρόλο που αρχαιολογικές έρευνες δεν έχουν γίνει, φαίνεται ότι το σπήλαιο έχει και αρχαιολογική σημασία, καθώς σε μερικά σημεία βρέθηκαν όστρακα Πρωτομινωμικής, Υστερομινωικής Ι, Ρωμαϊκής και Βυζαντινής περιόδου και πολλά των χρόνων της τουρκοκρατίας(++).

Ιστορικό εξερεύνησης
Ήταν ανέκαθεν γνωστό στους ντόπιους της περιοχής. Εξερευνήθηκε και χαρτογραφήθηκε για πρώτη φορά από τον Ε. Πλατάκη κατά τα έτη το 1970-1971 και καταγράφηκε στο έργο του �Σπήλαια και άλλαι καρστικαί μορφαί της Κρήτης� με κωδικό 311.


(+) Πλατάκης, 1973: Δ.Κ.: 311.
(++) Δήμος Τυλίσσου, 2008.
 
 
Copyright © Σπηλαιολογικός Όμιλος Κρήτης, ΛΑΒΡΥΣ, Ηράκλειο 2008
design and development: magnetism.gr